Hasan Ertürk

Bazen bir şehrin kaderi bir cümleye sığar.

"Sen imam hatip mezunu değilsin."

Bu cümle, Dış Hastanesi'ne gelen, alanında sayılı uzmanlardan biri olan bir çene cerrahına kuruldu.

Evet, doğru duydunuz. Türkiye’de parmakla sayılacak kadar az bulunan bir branşın uzmanı, bu şehirde görev yapmak istedi.

Neden? Çünkü burayı sevdi. Çünkü burada hizmet etmek istedi. Çünkü “vatandaşa faydam dokunsun” dedi.

Ama karşısına kim çıktı?

Halktan kopmuş, yıllardır aynı koltukta oturan, dondurma tezgâhından siyasi taht kurmuş bir zat.

Çene cerrahına kapıyı gösterdi.

Sebep?

Mezuniyeti!

Liyakat yok. İhtiyaç yok. Vatandaşın durumu yok.

Sadece “bizden misin, değil misin” anlayışı.

Şimdi o doktor nerede biliyor musunuz?

Bodrum’da, özel hastanede.

Oysa burada yüzlerce hasta randevu bile alamıyor. Ağız, diş, çene sorunlarıyla kıvranıyor.

Ama kimin umurunda?

Bu şehir yıllardır hizmet değil, hizmetsizlikle yoğruluyor.

Çünkü iş başında olanlar siyaset yapmıyor, menfaatini koruyor.

Milletin vergisiyle, milletin makamında, millete karşı iş tutuyor.

Dondurmacı siyasetçi dediğimiz bu zat, koltuğa çöreklenmekle kalmadı, oğlunu da aynı yolun taşına dizdi.

Siyaseti miras sanıyorlar.

Devleti babalarının çiftliği gibi görüyorlar.

Ve hâlâ “Şehrin abisiyim” demeye yüzleri var.

Abilik dediğin, vatandaşın önünü açar.

Abilik dediğin, uzmanın önüne duvar değil, yol serer.

Ama bunlar, halkın sırtından inmeyen, hizmeti değil, hizayı gözeten adamlardan.

Bugün bir çene cerrahı kaybettik, yarın belki bir kalp doktoru, bir beyin cerrahı…

Çünkü bu düzende liyakat yok.

Çünkü bu şehir, iş bilmez ellerde oyuncak oldu.

Bu halk her şeyi görür. Ve günü geldiğinde, dondurmacı siyasetin bedelini ödetir.